Usankcjonowane prawem bezprawie


91Przyczynek historyczny o istocie nie suwerenności III RP.

I. MECHANIZM UTRWALANIA SOWIECKIEJ OKUPACJI W POLSCE ZACHODNIEJ (PRL-u) cz.1

Jak wygląda obecnie tzw. polski wymiar sprawiedliwości w praktyce, każdy, kto miał wątpliwą przyjemność doświadczyć bliższego z nim kontaktu, ma wyrobioną o nim opinię. Pozostali zaś wiedzę jak działają tryby tej machiny prawno-sądowniczego zniewolenia i deprawowania społeczeństwa  w III RP, czerpią z informacji  medialnych o różnych głośnych sprawach np. Olewników czy też  Grzegorza Brauna lub Mariusza Kamińskiego i oczywiście wielu setek innych.

To, że wymiar sprawiedliwości działa w określony sposób, ale jednocześnie nie taki jakby oczekiwało tego społeczeństwo, bo w sposób urągający interesowi kraju i wszelkim zasadom praworządności, nie jest przypadkiem, tylko celowym mechanizmem rządzenia polskich władz państwowych, będącym w swej istocie kontynuacją tej samej filozofi rządzenia, która  została zapoczątkowana  po 17 września 1939 roku kiedy to na terenach wschodniej Polski pojawiły się  wojska sowieckie w wyniku  tajnego załącznika  Paktu Ribbentrop-Mołotow.  Dalszą  kontynuacją zniewolenia pozostałej części Polski rozpoczęto równocześnie  z wkroczeniem wojsk radzieckich na „wyzwalane” od niemców  tereny niemieckiej strefy wpływów. Polegało ono na utworzeniu w tym celu już 22 lipca 1944 roku marionetkowego „rząd” pod nazwą Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego. „Rząd” ten powołano w pierwszym mieście za linią rozgraniczenia wspomianej wyżej strefy wpływów niemiecko-bolszewickich, a więc po przekroczeniu  rzeki Bug miastem tym był  Chełm (tzw. rząd lubelski). Jednocześnie rozpropagowano wydrukowany w Moskwie i napisany pod dyktando Stalina tzw. Manifest PKWN. W manifeście tym określono w ogólnych zarysach ustrój przyszłego państwa polskiego równocześnie stwarzając pozory legalności władz polskich,  sankcjonując nim  jednocześnie podwaliny pod ubraną w prawo pacyfikację aktywnej części polskiego społeczeństwa. Kluczem do wyeliminowania warstwy dotychczas rządzącej było pozbawienie jej podstaw bytu materialnego w wyniku tzw.przeprowadzonej nacjonalizacji przemysłu i reformy rolnej. Później, już po okrzepnięciu władzy ludowej, procesem ubezwłasnowolnienia  objęto inne niezależne środowiska, a więc potencjalnie niebezpieczne dla okupantów i ich namiestników. Tymi środowiskami byli posiadający wysokowydajne gospodarstwa rolne chłopi, rzemieślnicy, drobni sklepikarze, inteligencja twórcza oraz przedstawiciele innych wolnych zawodów np. lekarze, prawnicy, naukowcy, literaci, dziennikarze itd.

Skuteczność polityki zniewolenia, represji, demoralizacji narodu polskiego i jego rusyfikacji w każdym aspekcie życia społecznego i państwowego jaka nastąpiła najpierw po 17.09.39 i następnie kontynuowana była po 22.07.44 roku przekroczyła w swej bezwzględnej skuteczności to co działo się w czasie 123 lat rozbiorów prowadzonego na pięciu pokoleniach Polaków przez trzech Zaborców. Bowiem okres bolszewickiej okupacji wprowadzanej w sposób  zbrodniczy na bagnetach czerwonoarmistów, nie licząc się przy tym z żadnymi konsekwencjami oraz światową opinnią publiczną , jednocześnie zaś posługując się metodami nigdy nie stosowanymi w naszej historii, zniszczył nie tylko poczucie własnej odrębności narodowej Polaków, lecz również przetrącił im kręgosłup moralny i pozbawił siły duchowej oraz zdolności organizacyjnych niezbędnych w przyszłości do podjęcia skutecznej walki o własną wolność i państwowość. Metoda ta polegała na stworzeniu pozorów praworządności i niezależności władz kraju okupowanego przy  jednoczesnym wykorzystaniu sił i środków krajowych tak w sferze personalnej jak i ideowej utrzymując ponad to w głębokiej tajemnicy prawdziwe cele władzy i jej zależność od obcego centrum decyzyjnego.

Proces walki z polską tożsamością narodową od samego początku był prowadzony w sposób planowy i podzielony został na etapy. Pierwszym etapem było opróżnienie polskich ziem wschodnich zajętych przez bolszewików po 17.09.39r. z polskiej ludności etnicznej jednocześnie będącej niepewną światopoglądowo, następnie miała miejsce marginalizacja i fizyczna likwidacja inteligencji i wszelkie przejawy patriotyzmu,  po czym nastąpiło definitywne wchłonięcie tych ziem w jednolity organizm państwowy ZSRR. Symbolem tego etapu była zbrodnia katyńska i wysiedlenia, które w sposób fizyczny złamały międzypokoleniowy kręgosłup narodu, poprzez przerwanie ciągłości polskiej świadomości i tradycji wolności na okupowanych terenach.

Kolejnym etapem było wypełnienie pustego miejsca po wysiedlonych i eksterminowanych Polakach, przez zorganizowany i dostarczony przez okupantów sowieckich nowy aparat władzy oraz będących na ich usługach starannie wyselekcjonowanych zdrajców trzymających bezwzględnie mieszkańców ziem okupowanych za gardło tak aby już nigdy nie podźwigneli się z systemu zniewolenia. Jednocześnie na etapie tym zadbano o nadbudowę prawną, instytucjonalną oraz personalną tak aby usankcjonować i utrwalić proces zniewolenia ludności tubylczej oraz okupacji terenu  polskich Kresów wchłoniętych jako integralna część w składzie organizmu państwowego ZSRR. Zadbano przy tym również o stworzenie podstawy do ostatecznego, etapu zniewolenia tym razem „wyzwalanej” spod okupacji niemieckiej Polski  kształcąc i indoktrynując w tym celu odpowiednio wyselekcjonowane, zdecydowane na wszystko kadry wywodzące się z zaprzedanych zdrajców pochodzenia polskiego jak i z przedwojennych mniejszości zamieszkujących Kresy II Rzeczpospolitej dla przyszłej Polski Ludowej, mającej zostać kolonią radziecką.

Realizując ten plan totalnego ubezwłasnowolnienia Polski, już na samym początku, a więc zaraz po wkroczeniu wojsk bolszewickich na tereny za linią Bugu, wymordowano, wywieziono do obozów mieszczących się na terenie ZSRR i osadzono w więzieniach tysiące obywateli polskich. W połączeniu z fizyczną eliminacją faktycznych i potencjalnych wrogów nowej władzy, skutecznie  marginalizowano polską inteligencję przedwrześniową: społeczników, patriotów i naturalnych lokalnych przywódców oraz autorytety mogące stanowić przykład dla innych do stawiania czynnego opóru wrogiemu systemowi zniewolenia. W następnym etapie przez zastraszenie w połączeniu z umiejętnie sterowaną propagandą oraz stworzenie mirażu awansu społecznego dla nizin społecznych   dokonano pacyfikacji świadomej reszty społeczeństwa polskiego sprowadzając go do roli niewolników we własnym kraju. W tym celu utworzono system, w którym objęto obcym nadzorem wszelkie przejawy życia społecznego uniemożliwiając tym samym odrodzenie się  w przyszłości jakichkolwiek postaw patriotycznych czy też niezależnych od władzy okupacyjnej. Celem inwigilacji i kontroli społeczeństwa przez obcych nadzorców było również lokalizowanie i bezwzględne eliminowanie w zarodku kolejnych pokoleń odradzających się niepokornych, patriotycznych i  niezależnie myślących jednostek, a więc tym samym eliminowanie wszelkich dla tej władzy przyszłych zagrożeń.

Jednym z trzech głównych filarów zniewolenia Polski po wsze czasy miał się stać odpowiednio personalnie dobrany aparat władzy państwowej i administracji, uzupełniony również nadzorcami i ukrytą agenturą wschodniego mocarstwa oraz nowo wykreowane elity kulturalne i naukowe. Drugim  filarem było PRAWO, trzecim zaś  odpowiednio sterująca opinnią publiczną propaganda wraz systemem edukacyjnym- będącym w swej istocie jej uzupełnieniem. Jeśli chodzi o tereny II RP zajęte przez wojska ZSRR po 17.09.39 roku to sytuacja prawna tych terenów była oczywista. Stały się one częścią ZSRR, a więc ich jurysdycja prawna była przeniesioną wprost jurysdykcją ZSRR, natomiast wyższy aparat administracyjny i państwowy rekrutował się spośród partyjnych funkcjonariuszy radzieckiej partii bolszewickiej. Obywatele polscy, którzy zostali zakceptowani jako korpus  zarządców terenów anektowanych stanowili średni i niższy szczebel zarządzania i celem ich zatrudnienia było jedynie odpowiednie przygotowanie niezbędnych  kadr potrzebnych do przejęcia i utrzymania obcej władzy w powojennej tzw. Polsce Ludowej.

Wraz z wkroczeniem wojsk bolszewickich na tereny obecnej Polski wkroczyły z nim zsowietyzowane LWP, odpowiednio przeszkolone i dobrane kadry polskiej bezpieki oraz aparat przygotowanych do sprawowania funkcji zarządczych w naczelnych organach władzy państwowej. Pierwszymi posunięciami bolszewików było, po przekroczeniu linii Bugu przez wojska Czerwonej Armii, zalegalizowanie nowej władzy w społeczeństwie polskim oraz w oczach światowej opinii publicznej  a  miało to na celu usankcjonowanie prawem represji przez stworzenie pozorów „legalnie” i „samodzielnie” stanowinego prawa przez naczelne organa „niezależnych” od Moskwy władz Polski Ludowej.

Pierwszymi ukazami, których zadaniem była sowietyzacja prawa i uczynienia z niego najważniejszego oręża w bezwzględnie wprowadzanej okupacji Polski oraz  służących do ujarzmienia Narodu Polskiego były:

1. Kodeks Karny PSZ w ZSRR z 7.07.1943 roku,

2. Wojskowy Kodeks Postępowania Karnego PSZ w ZSRR (tzw. „prowizoryczny”) z 26.11.43 roku,

3. Prawo o Ustroju Sądów i Prokuratur Wojskowych, Wojskowy Kodeks Karny i Kodeks Postępowania Karnego z  30.05.44 roku,

4. Dekret  o wymiarze kary dla niemiecko-faszystowskich złoczyńców, winnych zabójstw i znęcań się nad polską ludnością cywilną i jeńcami wojennymi i dla ich poleczników z 30.05.44 roku,

5. Dekret PKWN o wymiarze kary dla faszystowsko-hitlerowskich zbrodniarzy winnych zabójstw i znęcania się nad ludnością cywilną, jeńcami oraz dla zdrajców Narodu Polskiego z 31.07.44 roku,

6. Kodeks Karny Wojska Polskiego z 23.09.44 roku,

7. Prawo o Ustroju Sądów i Prokuratury Wojskowej z 23.09.44 roku,

8. Dekret PKWN o ochronie państwa z 30.10.44 roku,

9. Kodeks Wojskowego Postępowania Karnego z 23.06.45 roku,

10.Dekret KRN o przestępstwach szczególnie niebezpiecznych w okresie odbudowy państwa z 16.11.45 roku,

11.Dekret o przestępstawach szczególnie niebezpiecznych w okresie odbudowy państwa z 13.06.46 roku,

12.Dekret o ochronie tajemnicy państwowej i służbowej z 26.10.49 roku,

Te wymienione wyżej kodyfikacje prawne stanowiły najważniejszy oręż prawny w rękach władz okupacyjnych umożliwiając im zalegalizowane prawem spacyfikowanie Narodu Polskiego i jednocześnie pozwoliły zainstalować się na trwale w aparacie administracyjnym i wszelkich innych dziedzinach życia społecznego ważnych do totalnej kontroli podbitego kraju co do dnia dzisiejszego oczywiście nie zostało zmienione i stanowi kontynuację narzuconego Nam obcego reżymu w postaci jego pozostałości personalnych i prawnych.  Jako dodatkowy dowód obcego dyktatu we wprowadzaniu wyżej wymienionych praw państwa wasalnego mogą być wymienione od punktu 8 zmiany w prawie dokonane w wyniku ręcznego sterowania z Moskwy po reprymendzie za „pracę w białych rękawiczkach” jaką otrzymały najwyżsi przedstawiciele władzy ludowej podczas roboczej wizyty delegacji PKWN u Stalina w październiku 1944 roku. Wtedy też opracowano dodatkowy projekt rozporządzenia PKWN o poddaniu przestępstw niebezpiecznych dla obrony państwa właściwości sądów wojskowych, a więc niejako dodatkowo upraszczano i usprawniano proces utrwalania władzy okupacyjnej w podbitym przez bolszewików kraju.

Opisany wyżej mechanizm usankcjonowania prawnego zniewolenia i wynarodowienia Polski miał również na celu ustanowienie  mechanizmów trwałej wymiany,  z jednoczesną  kontrolą jego przebiegu, całego aparatu władzy państwowej i w istotnych dziedzinach życia społecznego polegającego na ciągłym zastąpowaniu  jednych przez kolejne zaufane osoby ślepo realizujące politykę obcych władz.  Ale na  temat mechanizmów wymiany elit , na pseudo elity wykreowane przez wschodniego okupanta i utrwalenie tego procesu do dnia dzisiejszego , w kolejnej  części niebawem….

Pozdrawiam

Autor: prawdazwyciezy